De Baron

Veel vertrouwen had ik er niet in, in het bedrijfsuitje naar een pretpark voor kinderen. Wat moet ik tussen Holle Bolle Gijs, Langnek , het sprookjesbos en misselijkmakende zweefmolens en achtbanen? Levert dat het informele en verbindende gesprek op tussen de collega’s? Is dat niet te kinderachtig? Sinds ik ooit als jongen jeugdcompetitie speelde op de tennisbanen van de Efteling, toen nog binnen de grenzen van het park, was ik er niet meer geweest – toch gouw bijna 50 jaar geleden.

We begonnen met Vogel Rok. Enigszins bevreesd stapte ik in het karretje, om even later in het donker te worden rondgejaagd over de rails. Ik kreeg nekpijn en kramp in mijn schouder, ik hield me aanvankelijk te gespannen vast aan de rand. Pas tegen het eind ontspande ik wat. Met waggelende benen stapte ik uit.

We besloten het kalmpjes aan te doen met ons groepje, en hielden het bij laagdrempelige attracties zoals de fantasierijke Droomvlucht, die je zachtjes langs met zorg in elkaar gezette werelden van kabouters, elfen en dieren voert. Vooruit, de volgende was Villa Volta, één stapje hoger op de wildheidsladder, je komt scheef te hangen in een grote wip in het omhulsel van een huis, door de perspectiefeffecten lijkt het allemaal nog veel vreemder. Voor de lunch doen we ook nog Symbolica aan. Bij de ingang staat een bord, dat vermeldt dat we op audiëntie bij een koning gaan die zijn buitenissige interieur laat zien. Tegen een collega flap ik er uit dat ik zo’n 3 weken later mogelijk onze échte Koning ontmoet. Op 29 september wordt de tentoonstelling ‘Stilstaan bij Corona’ geopend, een initiatief van het ministerie van VWS, om terug te blikken op wat de corona-periode heeft betekent. Ik werd gevraagd of ik stil wilde staan bij Pepijn, en nu maken hij en ik deel uit van de tentoonstelling. Mijn collega vertelt me dat voor haar achterneefje van 16 de maatregelen hem net dat duwtje gaven om zich zelf het leven te benemen. Béng. De onvoorstelbare werkelijkheid van de corona-tijd ligt weer helemaal open, de onwaarschijnlijke roulette die we toen met zijn allen speelden, met deels zicht op de consequenties, deels totaal in het duister tastend. Midden in het sprookjespaleis dwalen mijn gedachten af, en zweef ik, net als het karretje waarin we zitten, langs wonderlijke werelden.

Op weg naar de lunch zien we de Python uit de verte, een razendsnelle achtbaan met twee volledige loopings. Mijn maag draait er al van om als ik er naar kijk. Toch achten mijn collega’s na de pauze het tijd om ons aan het stevigere werk te wagen. Eerst is de beurt aan de Piranha, een wildwaterbaan met vooral kans op nat worden. Het valt allemaal reuze mee, hilarisch is het wel. Dan stomen we op naar De Vliegende Hollander. In een wirwar van donkere gangetjes worden we naar een onderaards gewelf geleid, waar twee galeischepen op ons liggen te wachten aan de kade. Een wilde rit volgt, en zowaar, ik brul een paar keer en overleef het. Langzaam begint tot me door te dringen dat niemand in het park tot nu uit een karretje is geslingerd. Misschien valt het wel mee. En net op dat moment wordt ik voor de keus gesteld: mee naar de ontzagwekkende Baron, of toch liever een mooie volgelshow in het Raveleijn. Ik ben er nog nauwelijks aan toe, maar ik geef me over en ga richting de afgrond.  

Daar hang ik dan, vastgeklemd in mijn stoeltje. Langzaam beweegt het voertuig omhoog, tot we boven de boomkruinen uitkomen en over de Loonse en Drunense Duinen uitkijken. Dan kantelt het gevaarte en kijk ik loodrecht naar beneden. Het volgende ogenblik ben ik al onderweg in een vrije val van meer dan 35 meter met 90 km /h. Ik gil het uit en dan wordt het al rustiger, nog een paar zwierige bochten die vergeleken met het eerste gedeelte een peulenschil zijn, en dan zijn we weer terug. Ik begin er lol in te krijgen, en de rest ook. We gaan naar Joris en de Draak. In de smalle karretjes worden we over een lange achtbaan op een houten skelet gejaagd. De bochten komen zo kort achter elkaar dat ik nauwelijks tijd krijg om er aan te wennen, alleen door me te ontspannen en mee te bewegen voelt het als deinen. Mijn collega Dena naast me gilt het uit, al voor we goed en wel onderweg zijn. Ik voel nog geen aandrang, maar besluit het dan maar actief in te zetten en ik brul van harte mee.

Hierna willen we alles, en doen de Python. Die gaat zo snel voorbij dat het haast een teleurstelling is. Dan maar nog een keer Joris en de Draak. En nu besluit ik van begin tot eind te brullen te schreeuwen, ongegeneerd en hard. Het is heerlijk. Ik schreeuw. En ik schreeuw. Het is schaamteloos bevrijdend. Ik ben helemaal los.

We ronden de dag af waar we begonnen waren, in de Vogel Rok. Nu hang ik ontspannen in het kuipstoeltje, en laat me meevoeren. Geen nekpijn of kramp in de schouder. Op weg naar de uitgang van het park mijmer ik over Joris en de Draak. Die puberachtige, jonge en losse energie, alles is mogelijk. Het oneerbiedige genieten, gewoon omdat het kan en verder niets. Het verbindt en het is niet kinderachtig. En toch klopt er iets niet. ‘Pepijn had in mijn plaats hier moeten zijn’, schiet door mijn hoofd. Ik ben geraakt, en weemoedig slenter ik over de paden, de ogen zacht. Bij het laatste kraampje met magisch speelgoed valt mijn oog op een zwaard. Ik loop door, maar keer dan terug. ‘If not now, then when?’ – en ik koop het zwaard ter herinnering aan Pepijn. Ter herinnering aan zijn levenslust, aan de magie van de levenspuls, van het potentieel dat we bezitten als we ons durven te laten vallen en over te geven aan het onbekende. Ik zal er mee zwaaien in de trein en voel de verwarde maar ook nieuwsgierige blikken van de passagiers op me gericht. Zo’n magisch zwaard – hadden we daar de Gordiaanse corona-knoop maar mee ontward.

4 gedachten over “De Baron

  • 13 september 2023 om 17:23
    Permalink

    “Ter herinnering aan zijn levenslust, aan de magie van de levenspuls, van het potentieel dat we bezitten als we ons durven te laten vallen en over te geven aan het onbekende.” Dankjewel voor het ons doen herinneren van deze Waarheid.

  • 14 september 2023 om 08:36
    Permalink

    Fijn dat je ons na lange tijd weer hebt meegenomen. Haalt veel herinneringen op, met in het bijzonder aan Pepijn.

  • 14 september 2023 om 21:35
    Permalink

    ons bezoek afgelopen zondag aan het Pepijnpad heeft door jouw blog nog meer betekenis gekregen.
    De corona tentoonstelling zal bij velen, bij onze familie in het bijzonder, heel veel gedachten
    losmaken. Verdriet, maar zeker ook trots op onze lieve Pepijn.

  • 17 september 2023 om 10:32
    Permalink

    Dank voor het delen. Het schreeuwen deed je goed, zo te lezen. En daarna die weemoed, dat het Pepijn had moeten zijn. Ik voel tranen van onmacht over de suïcide van je collega’s neef. En ook speelt (2 jaar na invoering van de QR-code) weer woede op over de zinloze maatregelen, en wat daarover tevoorschijn komt door de WOO-verzoeken. Hoeveel pijn die gebracht hebben.
    Ja, een zwaard om de Gordiaanse coronaknoop door te hakken zou magisch geweest zijn…

Reacties zijn gesloten.