Het is verkiezingsdag. Ik sta voor je graf, en ik voel verslagenheid. Ik heb jou verloren. Ik voel me verslagen door de politiek, door het onvermogen van kabinet en Tweede Kamer om maatregelen te organiseren die de jeugd beschermen. De toekomst eren. Die jou beschermen. Die leven geven, in plaats van het af te knijpen. Ik weet werkelijk niet op wie ik moet stemmen. Dan maar een klimaatpartij, om via het klimaat toch iets voor jou te doen? Of een partij die onderwijs hoog in het vaandel heeft? Over de jeugd is het niet gegaan in de verkiezingsstrijd. Geen van de gevestigde partijen heeft laten zien hoe je vanuit wijsheid een crisis het hoofd kunt bieden. Hoe je andersdenkenden bij kunt laten dragen. Dan maar op een nieuwe splinterpartij? Wel-goede-ideeën-maar-geen-zetel-in-de-kamer? Of blanco stemmen? Hoe laat je je zelf nog horen in deze tijd? Hoe wordt je nog gehoord? Ik voel me machteloos, en politiek verweesd. Ik ben mijn zoon verloren, de gevestigde politiek heeft mij verloren. En nu maar blijven ademen in dit ongemakkelijke gevoel.
