De zwembaden zijn weer open, en heb zojuist in alle vroegte baantjes getrokken in het Noorderparkbad. Terug naar huis fiets ik langs het Noord-Hollands kanaal. Ik kies de westkant, want daar kan ik de opkomende lentezon op mijn gezicht voelen – de andere kant ligt in de schaduw. Voor het kippenbruggetje sla ik linksaf, de gele bloemetjes langs de waterkant tegemoet. In een ooghoek zie ik Pepijn voorbij fietsen over de brug, op weg naar school. Zou hij nu echt naar school fietsen? Zou hij gestopt zijn met drugs? Hij was nu ongetwijfeld nog steeds zoekende naar zijn rol in zijn leven, naar iets dat hem vervulling gaf. Iets waar zijn speelse, onderzoekende karakter bij paste. Ik beeld me in dat ik hem tegen kom, lachend, altijd lachend. Terwijl hij langs fietst zegt hij ‘hoi pap’. En ik heb zin om een graspol weg te trappen. Met mijn hoofd tegen een boom te leunen, met mijn handen in mijn zakken staan te sippen aan de waterkant, kin op de borst. Ik voel me een klein jongetje. Want ik vind het stom dat hij er niet meer is. Ik schup kwaad een steentje het water in. Het stelt niks voor. En toch ben ik boos. In het klein. Op het groot.
Hallo,
Gisteren maakte ik een ommetje en zag toen het bordje naar het Pepijnpad. Wat een heerlijk avontuurlijk stukje wandelen hebben jullie daar gecreëerd.
Tijdens de wandeling heb ik natuurlijk aan hem gedacht. Ik kende Pepijn weliswaar niet, maar ik had over hem en z’n noodlottige ongeluk gelezen in de krant. Ik kan me niet goed inbeelden hoe het is je zoon of broer te verliezen, maar het moet verschrikkelijk zijn.
Nou ja, ik wilde u en iedereen die geholpen heeft heel erg bedanken voor het Pepijnpad. Ik zal er zeker vaker terug komen.