Dit is waar ik eigenlijk voortdurend naar op zoek ben. Dat in het stilvallen, het beweegt. Dat niets en iets samenvallen. Doen en laten. Af- en aanwezigheid. Dood en leven. Leiden en geleid worden. Dan is Pepijn heel dichtbij. Een gedicht van eind februari 2021.
Stilte Is nu gisteren Of is vroeger vandaag De tijd verdicht valt uiteen verliest gewicht woorden vallen weg onze ogen komen dichterbij er is alleen: dit heel teder ontbloot mijn aandacht, jouw aandacht een top van smart streelt ontvelt, een dun poederlaagje, wit Uit de diepten van mijn lichaam welt Zacht Het eeuwenoude verdriet Om jong leven Teniet Mijn lichaam schokt Intiem Verbonden met jouw Met mijn hart de stilte stiller bewegingloos bewegen de subtiele polsslag van leven ongekend gegeven gekregen
Prachtig gedicht
Ontroerd mij🙏❤️🙏
Je gedicht maakt me stil, Gaston. Ongelooflijk mooi.