Een hoed in Holten

‘Als je daar nog oog voor hebt, dan zit het wel goed!’ De man is 75 jaar, en draagt een zwartleren hoed. Hij spreekt me moed in, nadat ik hem had gewezen op het eigenaardige bord dat het ‘Zangfietspad’ aankondigt, nabij station Holten.

We raken aan de praat in de frisse ochtendzon, net nadat ik mijn eerste schreden op de wandeling van de dag heb gezet. Ik vertel hem dat hij gezegend is te wonen nabij zoveel natuurschoon. Hij beaamt het. Hij mag 4 keer per dag het bos in om zijn hondje uit te laten. Vertelt over zijn zoon, die het zwaar te verduren heeft. Verloor zijn vrouw vorig jaar januari, en staat er nu alleen voor met zijn kinderen van 10 en 12 jaar. Dat hij hem steeds zegt dat hij zich op de positieve dingen in het leven moet richten. ‘Dat is een keuze, weet je!’. ‘Deze tijd is al zo onnatuurlijk, dit is het beste wat je kunt doen. Haal plezier uit de kleine bijzondere dingen in het leven.’ Zijn vrouw had corona, helemaal in het begin van de crisis, en niet zo’n beetje ook. Ze kwam er goed door, kreeg toch een terugval vanwege COPD. Maar ook daarvan herstelde ze. Net hebben ze gevierd dat het 1 jaar geleden is dat ze uit het ziekenhuis kwam. ‘En ze heeft totaal geen klachten  meer!’ Maar opnieuw, zoonlief heeft het moeilijk. Ik zie het niet af aan zijn frisse twinkelende ogen, maar het moet hem zeer doen zijn zoon te zien lijden. Ik voel mee met de pijn van hem, van zijn zoon.

Voor ik het weet flap ik het eruit: ‘ik heb mijn zoon verloren een paar maanden terug’. Onmiddellijk worden mijn ogen vochtig, voel het verdriet naar de oppervlakte razen. Het was een paar dagen afwezig, en plots is het er weer. Gewoon in een gesprek met een onbekende. Die tegelijk zo vertrouwd voelt. ‘Ik loop het Marskramerpad’, zeg ik. ‘Om je hoofd leeg te maken’, vult hij onmiddellijk aan. Deze man begrijpt me. Ik begrijp hem. ‘Richt je op het positieve, het is een keuze’. ‘Dat is waar’, beaam ik. ‘En het verdriet hoeft niet weg’.

We gaan ieders onze weg, dankbaar voor deze korte, mooie ontmoeting. Het zijn zaken die tegelijk waar zijn. Als de zon schijnt, kan er nog steeds verdriet zijn. Als er verdriet is, kan ik de zon nog steeds prachtig vinden. Die uitersten tegelijk waar laten zijn, in één hand houden, dat is míjn keuze. Het kan soms erg schuren, toch is het vervullend. In het contrast wordt zowel de pracht van de zon, als de diepte van het verdriet groter. En in het samengaan ontstaat een soms bijna ondraaglijke levendigheid en aanwezigheid.

Ik ga op pad, de Holterberg op, en verdwijn in het bos.

4 gedachten over “Een hoed in Holten

  • 7 mei 2021 om 23:09
    Permalink

    Beste ouders van Pepijn, vanavond was ik met mijn dochter van 12 in de Mariakapel van Borne. Wij steken daar graag een kaarsje aan (liefst veel). In een pittig jaar (in vele opzichten) heeft deze plek ons veel geholpen. Wij zagen daar de overlijdenskaart van uw zoon staan. Hoe dat kan….ik zie een bericht over Marskramerspad, loopt dat door Borne?
    Ik heb uw achtergrondverhaal gelezen en meen eerder iets over Pepijn te hebben gelezen. Wat een verdrietig verhaal. Ik hoop dat het u ondanks alles goed gaat. Uw initiatieven zijn bewonderenswaardig. Het verhaal triggert mijn angsten die ik toch al voel voor mijn dochter die groeit en bloeit en die ik de komende jaren de ruimte moet gaan geven. Ik moet haar vertrouwen geven in deze bijzondere tijden en wereld. Maar oh wat is het spannend.
    Mochten u morgen vervoer of andere hulp nodig hebben, dan kunt u mij bellen. Kop koffie staat ook klaar.
    Alle sterkte, liefs en goeds.

    Beantwoorden
    • 9 mei 2021 om 22:32
      Permalink

      Beste Daan,
      Wat fijn dat u de moeite heeft genomen om een reactie te plaatsen. De Mariakapel is een fijne plek, het gaf mij troost daar even te zijn op mijn wandeling, ik kan me goed voorstellen dat dat voor anderen en u ook zo is. En ik begrijp dat we ouders zijn met kinderen in vergelijkbare leeftijd en situatie. Ik had graag een kop koffie komen drinken, maar ik ben inmiddels weer thuis. Ik kom af en toe in Overijssel, als het zo past doe ik graag Borne nog een keer aan.
      Hartelijke groet
      Gaston

      Beantwoorden
  • 9 mei 2021 om 10:20
    Permalink

    “Als er verdriet is, kan ik de zon nog steeds prachtig vinden”. Wat een mooie woorden. Wij verloren afgelopen jaar twee dierbaren en ik herken het. Het deed me ook denken aan de zoektocht van Babet te Winkel naar nieuwe woorden, een taal die recht doet aan het verliezen van haar moeder op jonge leeftijd: https://www.verlieskunst.nl/rouwwoordenboek/

    Beantwoorden
  • 9 mei 2021 om 22:18
    Permalink

    Dank voor de herkenning Marret. En voor de tip. Mooi initiatief, verlieskunst.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *