Brief van Pepijn

Woensdag 13 oktober was Titia jarig. En Pepijn schreef haar een brief. Met hulp van Lorence van Dam, onze steun en toeverlaat rondom de begrafenis, en moeder van Pepijns beste vriend Thijs.

Hé allerliefste moeder van de hele wereld,

We hebben elkaar al een tijdje niet gesproken en ik dacht op je verjaardag laat ik even wat van mij weten, want volgens mij mis je mij wel een beetje. Ik ben dicht bij je, maar was je verjaardag natuurlijk straal vergeten. Maar God liet het mij weten. Ik zit dagelijks even met Hem en dan bespreken we de kwesties van de wereld. Hij is blij met mijn input. Hij is het met mij eens dat op de wereld mensen veel te strak leven. Hij vindt mijn avontuurlijke zwabber methode wel vernieuwend.

Maar hij heeft ook laten weten dat mijn methode tot veel verdriet heeft geleid. Ik weet mam hoe stom het is wat ik heb gedaan. En het doet mij pijn om je zo te zien ploeteren. Sorry, ik zal het nooit meer doen! Maar mam, wat doe je het goed. Ik ben er dan misschien niet in het echt, maar ik zit regelmatig op dat knokkelige schoudertje van je. En wat ben ik dan apetrots op mijn ma, aangezien je niet opgeeft maar door blijft stappen. En ik stap met je mee. En ook in de nacht ben ik er als je zo moet huilen. Het doet pijn aan mijn hart, maar weet dat je altijd troost bij mij kan vinden. 

En als je mij even niet nodig hebt, dan voetbal ik met Johan Cruijff, los ik moorden op met Peter R de Vries of filosofeer ik met Gandhi en Nelson Mandela. Alleen die laatste twee staan al weer klaar om terug te gaan. Jouw opa helpt mij hier veel en we kaarten regelmatig. Fijn dat hij er is, ik voel mij al aardig thuis.

Ook papa, Boris en Thijs hou ik in de gaten. Ik zou een moord doen om weer een knuffel van je te krijgen, met papa op reis te gaan of met Thijs en Boris te voetballen, maar die moord gaat Peter R de vries hier zo doorhebben. Dus blijf ik van een afstandje maar van jullie genieten. Ik heb sinterklaas dan ook alvast vrij gepland, dus maak een gedicht voor mij en ik zal hem horen. En jullie zijn mijn kadootje. De pepernoten blijken hier trouwens prima te zijn het hele jaar door en Sinterklaas blijkt al lang dood te zijn en loopt hier gewoon rond. En met de kerst maak ik uiteraard carpaccio met Thijs op de grond, dat wil ik voor geen goud missen en dan help ik Lorence te winnen met kaarten, wint zij ook eens een keer. Het eten is hier trouwens prima, ik was heel erg opgelucht toen bleek dat de Thaise vissoep van papa hier verboden is. En drugs hebben ze hier ook niet. Ik wou dat het ook gold bij jullie op aarde.

Maar weet dus mam, dat ik toch overal een beetje bij je ben en dat het goed met mij gaat. Het is niet hetzelfde en ik wil het ook niet goed praten. Maar weg ben ik nooit echt. Je bent de beste moeder die ik mij kan wensen. Ik heb je steun en liefde zo ontzettend gevoeld en voel het nog steeds, wees daar zeker van! Je hebt alles voor mij gedaan, maar mijn weg moest blijkbaar anders lopen. Mijn leven is niet afgelopen, mam. Ik ga verder, leer hier elke dag van alles en voel mij vrij.

Maar praten met jou mis ik. Ik hoop dat je mij toch zoveel mogelijk voelt. Daarom heb ik gevraagd aan Lorence en Martin als kadootje een afspraak te maken met Cok, zodat ik via hem misschien even met je kan praten. Ik kijk er nu al naar uit. Ik heb gezegd dat ik ze wel terug zal betalen als ik hier eenmaal een baantje heb gevonden. Ik heb met Lorence afgesproken dat ik haar wel terugbetaal door God even aan het werk te zetten om een leuke vent te vinden, ik ben bang dat ik daar even een handje bij moet gaan helpen.

Lieve mam, ik wens je een fijn feestje, goed dat je alles blijft vieren. Dat wil ik lieve mam, blijf het leven vieren ook al voelt het nu even taai, maar blijf doorstappen en ik stap met je mee. Ik stuur je alles om weer van het leven te gaan genieten en ik geniet vanavond uiteraard met je mee. Doe iedereen daar de groeten van mij en dank ze voor hun steun aan jou. Je krijgt ook de felicitaties en veel liefs van God en jouw Opa. Ik hou van je en tot bij Cok!

Liefs, Pepijn