Opruimcoach

Terwijl de pont naar de overkant vaart lees ik een bericht in Het Parool dat een buurvrouw me doorstuurt. De GGD concludeert dat jongeren in de grote stad veel meer last hebben gehad van de corona maatregelen dan elders. Ook de drugs problematiek bleek groter. Er moet rekening worden gehouden dat de problemen die ze hebben ervaren zich over een aantal jaren gaat vertalen in andere klachten en problemen, of we daar vast rekening mee willen houden. Snel scan ik het bericht en zie nergens een melding van Pepijn. Hoe kan dat nu?! Hij had tijdens de maatregelen er al zoveel moeite mee dat hij er uiteindelijk écht aan onder door is gegaan. Geen extra klachten op termijn, maar meteen. Fataal.

De pont komt aan en nog snel lees ik de laatste regels van het bericht, ik voel de druk al van de medereizigers die zich gereed maken om van de pont te gaan, terwijl de laadklep langzaam naar beneden zakt. Vlug de telefoon weg.

Ik fiets door naar West. Daar heb ik een kantoorruimte in een bedrijfsverzamelpand, die ik al ruim 20 jaar huur. Hoewel die heel onhandig ligt nu ik in Noord woon en er zelden meer kom, heb ik er nooit afstand van kunnen doen, vooral omdat ik opzag tegen het uitruimen en weggooien van de spullen. Boeken uit mijn vorige werkzame leven in duurzame landbouw en regionale ontwikkeling, klassiekers in de agro-ecologie, verhuisdozen met herinneringen aan mijn studietijd, stages in Mexico, proefschrift, dat soort werk. Een enorme foto van bijna 1 bij 3 meter die ik ooit eens won bij een loterij in Overijssel, op een grote bijeenkomst over de toekomst van het platteland. Het ging daar over ruimtelijke kwaliteit, en ik mocht kiezen uit een aantal foto’s van boerenerven. Tegen de verwachting in koos ik niet voor een foto uit Ootmarsum,  het liefelijke toeristische dorpje bij Oldenzaal, maar voor een erf waarop het barst van de auto’s, trekkers en vooral aanhangstukken daarvoor zoals mestinjectoren. Was deze boer tevens een autosjacheraar? Of was het een vergaderboer, die ditmaal zijn huis had opengesteld voor de organisatie van het een of ander? Misschien een vroege voorloper van de BBB? Ik herinner me dat ik stamelde op het podium toen me gevraagd werd waarom ik déze foto had gekozen. Ik wist het niet. Was het de rauwheid? De ongepolijstheid? Was ik toen nog niet besmet met een Randstedelijk gevoel voor schoonheid? Of was het simpelweg mijn onbenulligheid, en koos ik deze om de kont tegen de krib te gooien, uit frivoliteit?

Afijn, dat soort spullen.

En terwijl ik dichter bij mijn kantoortje kom, wordt ik steeds kwader. Leuk zo’n rapport, 3 jaar na de crisis, maar dat de maatregelen grote impact zouden hebben voor jongeren tussen 15 en 25 was ook in april 2020 al bekend, en nadien vergeefs door vele psychologen in de media bepleit. Ze moeten verschijnen, deze rapporten, maar wat doen we ermee? ‘Bij een volgende de crisis zullen we…’ Ja ja. ‘Bij een volgende toon is het .. 8 uur, 13 minuten en 20 seconden’. Zo vroeg je tot diep in de jaren 80 de tijd op, via de telefoon. Ik ben bang dat het met de aanbevelingen voor jongeren en corona niet veel anders zal gaan, de tijd tikt door, onverstoorbaar, en er gebeurt verder weinig. Paar leuke voorlichtingsacties op scholen. Misschien iets met drugsbeleid. Maar het fundamentele probleem zal niet worden aangepakt vrees ik. De toekomst? De stem van jongeren daarin? De lange termijn? Die wegen al decennia lang nauwelijks mee. Met de uitslag van de recente provinciale statenverkiezingen is de kans groot dat bij de volgende toon de tijd niet vooruit gaat, maar eerder achteruit.

Godeverdegodver. Het verleden opruimen is lastig. Zelfs een kantoortje uitruimen is al moeilijk, ik weet het. Juist had ik me deze maanden voorgenomen om dat te gaan doen, en afscheid te nemen van het gemak, het er niet naar om hoeven kijken, geen inspanning hoeven leveren.  Dus ik snap de boeren wel. Wat zij nodig hebben is wat ik nodig heb: een opruimcoach.

Eén gedachte over “Opruimcoach

  • 31 maart 2023 om 12:13
    Permalink

    Precies wat ik ook dacht bij het bericht: Pepijn wordt niet eens genoemd. Het is voor de beleidsmakers m.i. te moeilijk om onder ogen te zien wat de coronakeuzes voor effect hebben gehad op onze kinderen en jongeren, op de samenleving. Dat vraagt om waarachtige reflectie en lef, maar velen zitten gevangen in de cognitieve dissonantie. Er was in 2020 al zoveel duidelijk, maar het paste niet in het overheersende verhaal. Heel frustrerend, omdat het de vrees voedt dat er niks geleerd wordt van wat er misgegaan is. Ik hoop dat je in het eren van Pepijns leven deze signalen blijft geven.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *