Knielen op de bankjes deed ik toch maar niet, mijn knieën waren beiden geschaafd in een struikelpartij op de tennisbaan. Maar voor de rest stond ik, net als de anderen in de kerk, op als de priester erom vroeg, en ging weer zitten als dat de bedoeling was. Bij toeval waren mijn broer en ik […]
Lees verderhoop
De akker
Het is als klei. Vorig jaar barste de aarde open, alsof er een landmijn ontploft was. De aarde was los en omgewoeld, tussen de verbijstering was er ook lucht en helderheid en inzicht. Hoe onaangenaam de aanleiding ook, er was levendigheid en aanwezigheid. Nu, in het tweede jaar, lijkt het alsof de kluiten aarde weer […]
Lees verderDe Wilde Stilte
Ik heb behoefte me te laten vallen, me volledig één en verbonden te weten met het mysterie. Stil en kwetsbaar. Ik zie op tegen mensenmenigten, te drukke gesprekken, te snel uitgewisselde oppervlakkigheden. Ook tegen de vraag ‘hoe gaat het?’. Hoe belangstellend die ook gesteld is. En hoe graag ik hem eigenlijk ook beantwoord. Het liefst […]
Lees verderHet idee
Het idee dat ik hem nooit meer de trap op zal horen stormen. Dat ik nooit meer zijn grote slungelige lichaam zal zien. Zijn guitige blik. Zijn ogen waarin verwondering en openheid samen gaan, en die tegelijk toch een mysterie verbergen. Zoals die van Johannes de Doper, in het schilderij van Leonardo da Vinci. Johannes […]
Lees verder